Όσα γραφτούν εδώ και οτι αυτό μου φέρει είναι για τον μοναδικό άνθρωπο που με αγάπησε ολοκληρωτικά και βαθύτατα. Τον άνθρωπο που δεν είναι μαζί μου πια. Τον άνθρωπο που αναγκάστηκα να κουβαλήσω το νεκρό κορμί του όπως αυτή με κουβάλησε για 9 μήνες.
Δεν υπάρχει κάτι που θα με σώσει από αυτόν τον πόνο. Ούτε θα συνηθίσω φοβάμαι. Δεν αγαπά τίποτα πια. Ούτε θέλω να βλέπω και να ακουώ κανέναν. Ο χρόνος δεν σώζει - απλά περνά. Η αλήθεια ΔΕΝ γυρίζει πίσω πια...Ελπίζω να υπάρχει κάτι πέρα από αυτό αν και δεν υπολογιζω.
Φτύνω τον πολιτισμό του ψεματος μας όπως έκανε ο Γιώργας - σιχαίνομαι τις στιγμές μου μαζι σας και δεν έχω λογική. Οι μνήμη ειναι εδώ και το ψέμα απευχθαίο.
